Rozwój społeczny jest osiąganiem wciąż wyższych umiejętności współżycia w grupie, pełnieniem funkcji społecznych, przyswajaniem postaw prospołecznych, wartości, obyczajów, tradycji kulturowych. Jest umiejętnością porozumiewania się, interakcji międzyludzkich, współdziałania[1].

Uczniowie, którzy uzyskują wysokie noty poziomu uspołecznienia są wrażliwi społecznie, uczynni i towarzyscy. Psychologowie uważają, że ciepły i pozytywny stosunek do ludzi mają dzieci, które pochodzą z rodzin o silnej więzi emocjonalnej i dużej integracji rodzinnej zapewniającej dziecku poczucie bezpieczeństwa. Poziom uspołecznienia w dużym stopniu zależy od metod wychowawczych. Proces przyswajania norm społecznych można przyspieszyć i ułatwić konsekwentnym, dostosowanym do indywidualnych możliwości dziecka przestrzeganiem zakazów i wymagań[2].

Została przeprowadzona analiza danych odnoszących się do zależności między uspołecznieniem badanych a ich wiekiem, płcią, rodzajem choroby oraz czasem jej trwania.

Z danych zawartych na Wykresie 18 wynika, że odnosząc się do zależności między wiekiem a uspołecznieniem najczęściej pojawiały się wyniki przeciętne, zarówno u dzieci najmłodszych, jak i najstarszych. Kategoria wyników wysokich, najliczniejsza była w grupie wiekowej 14-15 lat.

Biorąc pod uwagę wyniki dotyczące wpływu płci na uspołecznienie, można zauważyć odwrotność wyników. W grupie badanych dziewcząt dominują wyniki wysokie, po czym przeciętne, nieliczne są niskie. Natomiast w grupie chłopców przeważają wyniki przeciętne. Niskie wyniki wskazujące na niski poziom uspołecznienia chorych dzieci były najmniej licznymi kategoriami. Wynika z tego, że zarówno dziewczęta, jak i chłopcy dotknięci chorobami nowotworowymi wykazują dobry poziom uspołecznienia.

Wyniki dotyczące uspołecznienia dzieci w zależności od rodzaju choroby nowotworowej wskazują, że we wszystkich badanych grupach sporadycznie tylko występował niski poziom uspołecznienia. Najliczniejszym był poziom przeciętny. Taka sytuacja miała miejsce u dzieci z chłoniakami, guzami kości oraz „innymi” nowotworami. Natomiast wysoki poziom uspołecznienia pojawiał się najczęściej u dzieci z białaczkami oraz nowotworami układu nerwowego.

Jeśli chodzi o czas trwania choroby nowotworowej, wyniki rozłożyły się symetrycznie, nie mając istotnego wpływu na wnioski dotyczące uspołecznienia w badanej grupie.

Ze wszystkich przedstawionych dotąd danych dotyczących uspołecznienia wynika, że dzieci charakteryzuje zróżnicowany poziom uspołecznienia. Najczęściej jest to poziom przeciętny, rzadko niski, ale dość liczna grupa wykazuje wysokie uspołecznienie.

[1]               B. Antoszewska, 2006, s. 211.
[2]               Op.cit.

Pozostałe artykuły

Pozostałe artykuły